door Babette | okt 25, 2021 | Mooie momenten
Door: Kate Maat (56) I Hey, daar is hij weer. Anderhalf jaar inmiddels en de emoties komen nog regelmatig binnen denderen.
Zondagmiddag, al wandelend en kletsend in het stuifzand, tussen een groepje bomen zag ik hem dit keer staan.
Zijn lieve lachende ogen riepen, “hallo dochter. Ik voelde zijn aanwezigheid zo sterk dat mijn adem in mijn keel stokte en mijn verhaal haperde.
Oooh wat was ik graag naar hem toe gelopen om zijn armen om mij heen te voelen. Ik keek nog eens, ja hij stond er echt.
Mijn vriendin keek mij onderzoekend en liefdevol aan en vroeg “zegt hij dan ook wat”? “Nee”, antwoordde ik, “hij is er”. In plaats van het weg te duwen liet ik het gevoel toe. De tranen begonnen langzaam over mijn wangen te biggelen. Dag Pap, ik zocht zijn ogen op.
“Wat fijn dat hij af en toe tevoorschijn komt”. Ja dat is het zeker. Alleen als het zonnetje schijnt. Nattigheid en kou daar vindt hij kennelijk nog steeds niks an. Daags voor zijn overlijden liep ik op dezelfde plek, het was een sombere dag in januari en toch deed de zon haar uiterste best om er door heen te piepen. Vandaar dat hij deze plek vandaag uitkoos.
door Babette | okt 18, 2021 | Welbeschouwd
Door: Thom Asvaer (84) I Mijn vader was heel handvaardig maar wat minder creatief waar het fantasie betrof. Hij werkte veelal vanaf voorbeelden. Maar was wel goed bespraakt. Vervulde ook lang diverse bestuursfuncties.
Mijn moeder was ook wel hand(ig)vaardig maar meer creatief in het ‘bedenken van’. Ik dank dus mijn talent voor handvaardigheid, creativiteit en spreekvaardigheid aan hun beider inbreng.
En daar ben ik hen mijn hele leven dankbaar voor geweest. Al vanaf de laagste klassen van de lagere school waren mijn favoriete vakken: handenarbeid en tekenen. Met later vele vormen van creativiteit daar tussenin. En dat is tot nu toe zo gebleven.
Het talent ‘Creativiteit’ is een waardevol geschenk en zoals één der levensopgaven luidt: woeker met je verkregen talent(en).
Zonder dat te voelen als een ‘opdracht’ maar meer als een heerlijke beleving om te kunnen/mogen doen.
Als variant op het gezegde ‘als een rode draad’ gold voor mij het feit dat creativiteit als een ‘stroomkabel met veel contactpuntjes’ door mijn leven loopt.
Het gaf en geeft mij nog steeds veel energie en voldoening.
In vele facetten van mijn leven heb ik, zowel tijdens mijn werk als waar het mijn hobby’s betreft, mijn ‘creatieve-energie-expressie’ kwijt gekund.
Gezien mijn huidige leeftijd levert dat een boeiende terugblik op!
Tòch heb je af en toe een zetje nodig om daadwerkelijk tot actie te komen. Jarenlang lonkte het ‘meer creëren met mijn handen’, naast schilderen op vakanties.
Een verjaardagscadeau bracht de juiste invulling! Juist, daar ging ik, op beeldhouwcursus bij Kunstatelier ‘Kievitsheuvel’ van Willibrord!
Heerlijke uren! Ik hoop dat het nog lang zo mag blijven!
Welbeschouwd, Thom
door Babette | okt 11, 2021 | Op het leven!
Door: Babette (40) I Toen onze dochter Ykfe in 2011 werd geboren, stond ons leven van de een op de andere dag in het teken van ‘zorgen’. Opeens was daar een immens groot gevoel van verantwoordelijk. Eerst was je nog met z’n tweeën en nu was daar plotseling een hoopje mens dat volledig afhankelijk is van jou.
De geboorte van twee ouders
Ligt mijn kindje veilig? Eet ze genoeg? Krijgt ze voldoende slaap? Dat zijn dingen waar elke kersverse ouder mee bezig is. En naast alle zorgen die je je ‘maakt’, is ‘zorgen voor’ zo’n kleintje wat je 24/7 doet. Eten geven, in bad doen, in bed leggen, uit bed halen, troosten, knuffelen, luiers verschonen en eigenlijk dat hele riedeltje op repeat.
Vanaf de geboorte van je kinderen wil je ze behoeden voor alles wat fout kan gaan. Want er wordt niet alleen een kindje geboren, maar ook een vader en een moeder. En ja, die maken zich zorgen. Volgens mij blijft dat altijd wel een beetje bestaan. Zelfs als de kinderen volwassen zijn.
Zorgen voor versus zorgen maken over
Vandaag de dag is Yfke 10 jaar oud en heeft ze een broertje Dax, van 5. En het grappige is, met de geboorte van Dax werd er ook een grote zus geboren. Een die opkomt voor haar kleine broertje als het nodig is. En Dax is maar al te trots op zijn grote zus die al in groep 7 zit. En dat ik vind ik zo mooi. Het verschil zit hem volgens mij dan ook in ‘zorgen voor’ en ‘zorgen maken over’. Yfke maakt zich geen zorgen over Dax maar komt wel voor hem op als ze merkt dat dat nodig is. En daar kunnen we wat van leren.
Want aan ‘zorgen maken’ hebben jij en de ander niet zoveel. Aan ‘zorgen voor’ wel. Loslaten en er zijn voor degene die je liefhebt, vooral als diegene dat nodig heeft. Zorgen voor je kinderen, je ouders, je familie maar misschien ook wel voor je vrienden, je buren die door ziekte een week aan huis gekluisterd zijn of voor een onbekende die op straat zijn boodschappentas laat vallen.
Voor elkaar zorgen
En daarnaast is het ook fijn als er iemand is die voor ons zorgt. Die ons helpt als het nodig is, die naar ons omkijkt en die even incheckt en lief voor ons is. Er zit een wederkerigheid is ‘zorgen voor’. Zoals wij voor een ander kunnen zorgen, kunnen we niet altijd voor onszelf zorgen en dat is juist ook het mooie. Want als we allemaal een beetje voor elkaar zorgen, staan we er nooit alleen voor.
Zoals Ronald Reagan zei:
“We kunnen niet iedereen helpen, maar iedereen kan iemand helpen”.
Liefs, Babette
door Babette | okt 4, 2021 | Mooie momenten
De jager had ons gespot. Mooie meiden, de ene blond de andere donker.
Onze rugzakken stonden naast het tafeltje, duidelijk net aangekomen. Wij hadden niets in de gaten, vast een beetje duf van de overtocht.
De Pan Bagnat, een heerlijk door olijfolie en tomatensap sompig broodje, met tonijn, ansjovis, sla en gemalen peper smaakte, samen met een glaasje rosé goddelijk.
De geur van naaldbomen , de felblauwe zee en het vooruitzicht van een dutje op een heerlijk strandje hielden ons bezig. Zo vrij als vogeltjes, dikke vriendinnen, voor even zonder werk en agenda. Wild kamperen was het idee.
Ooit was ik hier als eens geweest. Corsica; rode rotsen, blauwe zee en groene bomen.
We maakten geen enkel plan en lieten de momenten komen en gaan. Af en toe piepten we een camping op om te douchen. Op de markt kochten we sappige watermeloen en de verse sardientjes vlogen zo op ons bord.
De jager had ons kennelijk goed in de gaten gehouden. Na een dag of 3 oordeelde hij dat de jacht geopend was. Laat in de middag sprak hij ons aan in een zwaar zangerig accent waar we niets, maar dan ook helemaal niets van begrepen.
Wat probeerde deze prachtige gebruinde jonge god ons toch duidelijk te maken? “You understand?”
“No sorry”, dan maar gebaren taal. Knort hij nou als een varken? Pardon, zien wij eruit als varkens? En pief paf poef? Ah misschien nodigt hij ons uit voor een barbecue, wij wreven maar over onze buikjes. Nee, schudde hij hopeloos , “un moment”. Niet veel later kwam hij terug met een vriend, minstens zo knap, Bruno, die sprak beter Engels; of wij morgenochtend mee gingen zwijntjes jagen? Bruno en Pitru zouden ons naar een punt begeleiden waar we vooral veel lawaai moesten maken zodat de zwijntjes de andere kant op zouden lopen, daar waar de jagers stonden.
We keken elkaar aan en zeiden in koor “Oui, bien sur”. Niet vanwege de zwijntjes, dat was best zielig, maar het avontuur en de reebruine ogen lonkten.
De volgende morgen werden we om 05.00 uit onze tent geroepen en klauterden bij de opgaande zon de berg op. Onder een grote paraplu boom en voorzien van deksels en stokken lieten zij ons achter. “Wacht nog een haftuurtje en maak kabaal, veel kabaal! Net toen we er bijna genoeg van hadden kwamen ze terug, onze mannen.
Pitru kwam naast me zitten en gaf me een dennenappel, ik keek wat onnozel totdat hij er kleine witte nootjes uithaalde. Warm van de zon en met de geur van dennennaalden at ik mijn allereerste pijnboompit. Snel volgde ook de eerste zoen en daar op die heuvel onder de groene paraplu met uitzicht op de middellandse zee begreep ik volledig waarom dit eiland Ile de la Beauté wordt genoemd.
Diezelfde avond at ik een stroperige half -warme pijnboompitten taart. Proef jij deze taart dan proef je Corsica, en ik, ik proef weer die zoet zoute zoen.
Ingrediënten voor een taart van circa 24-26 cm Ø
Het deeg
- 150 g boter op kamertemperatuur
- 150 g witte basterdsuiker
- 2 eieren
- 200 g bloem + bloem om uit te rollen
- 100 gram amandelmeel
- 1 zakje vanillesuiker
- 1½ tl bakpoeder gezeefd
Meng alles en kneed het net zolang tot alle ingrediënten goed gemengd zijn
Laat het deeg minimaal een uur in de koelkast rusten
Voor de vulling
- 300 gram pijnboompitten
- 5 eetlepels vloeibare honing
- 1 takje rozemarijn , je gebruikt alleen de naaldjes
- 100 ml kook room
- sap van een halve citroen
- schil van de hele citroen in kleine stukjes
- snuf zout
Rol het deeg uit met een deegroller en bekleed de ingevette taartvorm.
Meng alle ingrediënten voor de vulling en roer goed door elkaar, giet dit mengsel op de taart.
Plaats de taart in een voorverwarmde oven, 180 C en bak langzaam in circa 60 min. Let op zet na 30 min de bovenwarmte van de oven uit. Of als dat niet kan zet de taart iets lager om eventueel verbranden te voorkomen.
Prik na 60 min met een saté-prikker in het deeg, kleeft het deeg niet meer is de taart goed.
Zet de laatste 3 minuten de grill aan voor een mooi lichtbruin kleurtje.
gode di u vostru ripastu (eet lekker)
door Babette | sep 27, 2021 | Welbeschouwd
Ja, met een dubbel vraagteken. Gezien de vele verschillen tussen jong en oud, blijken er toch ook wel overeenkomsten te bestaan. Vanwege welke oorzaak ook.
Enfin….. aan het einde van deze column mag u zelf oordelen of dit – voor wat betreft ‘de kop’ boven dit artikel - nog op waarheid berust. Hoe kwam ik nu zelf tot deze vraag? Als volgt.
Toen ik kortgeleden, op een der laatste zomerse ochtenden, langs een crèche (vroeger kleuterschool geheten) fietste werd ik aangenaam getroffen door een gemengde groep kleuters, zo’n vijftien stuks, die op hun speelplaats uit volle borst een voor mij totaal onverstaanbaar lied ‘ten gehore brachten’.
Ik stopte om te kijken of ik ook iets van de tekst zou kunnen oppikken. Helaas, wat ik kon ontcijferen was een moeilijk met elkaar in verband te brengen woordenstroom! Maar dat werd helemaal goedgemaakt door de enorme geestdrift van dit jeugdig spul die elkaar, hoe jong ook, al probeerde af te troeven waar het er om ging wie het hardst kon zingen.
Vooral bleek ook de inzet van de leidster (vroeger de juf) die trachtte met weidse gebaren enige harmonie in deze uit volle borst geproduceerde geluidshulde te brengen. Ondanks haar drang dit kleuterkoor van enige muzikale discipline te voorzien was het absoluut een genot om deze ‘aubade’ zo onverwacht te kunnen aanhoren.
Na enige ferme slotakkoorden en uithalen vond men het kennelijk wel mooi genoeg geweest en stormde met hetzelfde enthousiasme het gebouwtje weer in gevolgd door een toch duidelijk voldane leidster.
Het was ineens stil in de straat toen ik mijn weg vervolgde. Het was wel heel aandoenlijk dan wel apart geweest. Hoewel apart? Vroeger, herinnerde ik me, zongen wij toch ook als kleuters vaak op het schoolplein. Wat ik mij ook herinner was dat we het zingen zelf belangrijker vonden dan wat we zongen. In eens kwam nu ‘de kop’ van deze column bij me op.
Omdat ik nu bij deze kinderen ook niet kon ontcijferen wat ze zongen; realiseerde ik me dat het vroeger eigenlijk niet anders was! Wij zongen kromme teksten als: “Jan Huygen in de ton met een hoepeltje erom / iene, miene, mutte, tien pond grutte / Hansje knipperdolletje, die zat laatst aan de dijk / Vinger in de hoed wie er mee doet / Zakdoekje leggen, niemand zeggen, ‘k heb de hele nacht gewaakt / Bim, bam, beieren, de koster lust geen eieren. Wat lust hij dan? Spek in de pan, oh wat een lekkere koster dan / Hop Marjanneke, stroop in ’t kanneke, laat de poppetjes dansen / Zagen, zagen, wiedewiedewagen, Jan kwam thuis om een boterham te vragen / Kleine Anna zat in majesteit / Hier is de sleutel van de iebelebibelebontse berg / Danderomdeine kwam van Brugge, met zijn kastje op zijn rugge / Berend botje ging uit varen, met zijn bootje naar Zuidlaren, de weg was recht, de weg was krom, nooit kwam Berend botje weerom / Altijd is kortjakje ziek, midden in de week maar ‘s zondags niet / Ollekebolleke rubisolleke, ollekebolleke knol / Torentje, torentje, bussekruit, wat hangt er uit? Een gouden fluit, een gouden fluit met knopen, het torentje is gebroken.”
En dan kwam er na de aanhef nog een aantal regels/teksten waar je nu nog “geen chocola” van kunt maken. Laat staan wij vroeger als kleuters. Die behoefte was er blijkbaar (ook) toen al niet! Zingen uit volle borst, daar ging het om. Maar je werd toch al wel op jonge leeftijd met de meest onlogische/rare/woorden geconfronteerd. Misschien bedoeld om de fantasie bij de kleuter te prikkelen? Of dat gelukt is………? Feit is dat de kleuters van nu ook, naar mijn eigen waarneming, het zingen veel leuker vinden en liever doen dan een stel vreemde en onbegrijpelijke woorden te moeten leren of zingen. Dat bleek mij overduidelijk toen ik die kleuters op die Abcouse speelplaats in hun enthousiasme aanhoorde. Heerlijke ervaring!
Welbeschouwd: eigenlijk niks nieuws onder de zon of te wel; “Zoals de oudjes (vroeger) zongen, piepen (nu) ook de jongen”! Enfin u mocht zelf oordelen.
Thom.
Recente reacties