door Babette | jan 24, 2022 | Mooie momenten
Door: Larissa (43) I Op straat was het al een klein beetje glad. Veel regen, kou en nog wat mos maakt het echt verraderlijk.
Ik was onderweg naar de supermarkt. Je kent het wel, tussen paar werk dingen door, tegelijkertijd nog een belletje met het hoofd vol met TODO’s. Kortom: druk druk druk en snel snel snel. Als ik een beetje op zou schieten zou ik het allemaal net redden.
Met de supermarkt in zicht passeer ik een oudere dame. Ze is duidelijk op haar hoede gezien de gladheid die hier en daar opduikt. Ik stap op straat en haal haar in. Terwijl ik dat doe kijk ik haar even aan en geef een knikje als groet. ‘Dag kind’ zegt ze met een hele warme stem. Wat fijn. Ik loop door, maar merk dat ik na een paar meter stop.
De rust en warmte kwam zo binnen. Alles wat ik eigenlijk niet aan het doen was. Wat was er nou zo belangrijk? Waarom continue die haast? Heb ik nou zelfs in Corona tijd nog niet geleerd dat de kleine dingen veel belangrijker zijn?
Ik loop terug en zeg: ‘Het is wel een beetje glad, he? Zal ik even een stukje met u meelopen?’. Ze kijkt me aan met een moederlijke glimlach en zegt: ‘Nou dat vind ik wel gezellig hoor.’
Tien minuten vertraging maar in mijn planning. Maar wat het heeft opgeleverd is onbetaalbaar. Een goed gevoel, een mooi gesprek en warm contact. En met al die ‘drukte’ is het ook gewoon goed gekomen.
door Babette | jan 17, 2022 | Briefje van de Dokter
Om te beginnen wens ik alle lezers en Gouderdom-leden graag een gelukkig en gezond 2022.
Het is jullie wellicht (niet) opgevallen, maar jullie hebben inmiddels al drie maanden niets van mij gehoord. Ik ga in deze column proberen toe te lichten wat daar de reden voor is. En dat wordt nog een uitdaging, want er is veel gebeurd!
Meer balans en geluk voor ons gezin
De afgelopen jaren runnen mijn vrouw Sarah en ik, zoals u misschien weet uit een eerdere column, een huisartspraktijk in Amstelveen. De laatste maanden zijn wij echter druk bezig geweest met afscheid nemen van deze praktijk. Zoals met de meeste grote wisselingen van koers in het leven is dit een resultaat van heel veel praten, nadenken en wakker liggen.
De reden? Dat is te lang en gecompliceerd voor nu om uit te leggen maar kort samengevat waren we op zoek naar meer balans en geluk voor ons gezin. En daarvoor moesten we het een en ander op werkgebied voor veranderen.
Het is heel bijzonder en ook bijzonder leuk geweest om dit avontuur met elkaar aan te gaan. We hebben ontzettend veel geleerd en meegemaakt als solopraktijk in deze moderne tijd. Met ons kleine (hoewel toch 9 koppige) team, hebben wij zorg kunnen verlenen vanuit ons hart op een manier die wij goed vonden. Ik heb voor het eerst in mijn leven echt huisarts kunnen zijn omdat ik een jarenlange vertrouwensband met mijn patiënten had opgebouwd. En dat is heel waardevol geweest.
Nieuwe kansen voor Sarah en voor mij
Sarah heeft het al die jaren mogelijk gemaakt dat ik mijn vak kon uitoefenen. (Het blijft bizar om te zien hoeveel uren werk mensen moeten verzetten om mij achter een bureau te zetten om een gesprek met een patiënt te kunnen hebben.)
Zij heeft dit werk met 100% inzet gedaan, op een voortreffelijke manier, maar als jurist is het niet waar haar hart ligt of waar zij voor geleerd heeft. Zij heeft er nu voor gekozen een eigen makelaardij te starten waardoor ik goed heb nagedacht over de mogelijkheden mijn vak uit te blijven oefenen.
Van huisarts in Amstelveen naar huisarts in Uithoorn
Mijn conclusie was dat ik onze huidige praktijk niet zonder haar zou kunnen voortzetten. In mijn perceptie is zij onvervangbaar. Ik ben daarom om mij heen gaan kijken en neem vanaf 2022 een huisartspraktijk over in Uithoorn. Het grote verschil met onze huidige praktijk is dat er in Uithoorn veel meer wordt samengewerkt tussen de praktijken waar ik deel van uit ga maken. Door de switch naar deze samenwerkingsvorm kan ik mijn eigen boontjes doppen en is Sarah vrijgespeeld om haar hart te volgen.
Niet zonder slag of stoot
Dit is allemaal een stuk makkelijker gezegd dan gedaan want het hele proces ging niet bepaald zonder slag of stoot. Het vinden van een geschikte opvolger, in wiens handen wij onze patiënten en ons fantastische team willen achterlaten, is in deze tijd erg lastig. Een verhuurder die, na het vinden van een geweldige opvolger, ons huurcontract, volledig onterecht, niet wilde laten overgaan heeft dit avontuur voor ons niet makkelijker gemaakt. In tegendeel… we hebben ons nog nooit zo in het nauw gedreven gevoeld als door deze situatie. Nee, ik zou mezelf niet aanraden dit soort dingen te vaak in een leven te ondernemen.
Al schrijvende ben ik continu aan het schrappen in deze tekst en het blijft vreemd om een jaar peinzen nu afgekort te zien tot een alinea, maar ik geloof toch dat dit wel de kern is van het verhaal. En, hoewel het ons wat slapeloze nachten heeft opgeleverd, ben ik blij dat ik kan schrijven dat het uiteindelijk toch allemaal op z’n pootjes terecht gekomen.
Mijn eerste dagen in de nieuwe praktijk
Mijn eerste twee dagen in Uithoorn zijn gelukkig goed bevallen. Mijn collega’s zijn hele prettige en goede professionals. Daarnaast is het bijzonder om te zien hoe verschillend een groep mensen in een wijk kan zijn, terwijl er nog geen vier kilometer tussen zit. Ik ga de komende jaren dus weer veel nieuwe mensen leren kennen waardoor ik ook weer veel over mezelf zal gaan leren. Spannend! Net als de ontmoeting met mijn eerste bijzondere patiënt in de nieuwe praktijk, daarover vertel ik graag volgende keer.
Hartelijke groeten,
Bert Nap
Huisarts te Amstelveen Uithoorn
door Babette | jan 10, 2022 | Op het leven!
Bijna iedereen wil oud worden, al is oud zijn niet altijd even leuk. Je krijgt fysieke ongemakken, de ontwikkelingen in de samenleving lijken moeilijker bij te houden en als ouder persoon zit je opeens in een categorie van mensen ‘die er minder toe doen’. Ik vind dat niet alleen verdrietig maar ook oneerlijk en onterecht. Daarom wil ik met Gouderdom ouderen een podium bieden en hen in het zonnetje zetten en erkennen om hun levenservaring.
Waar het mij in de kern om gaat? Een samenleving waarin iedereen de aandacht en erkenning krijgt die hij/zij verdient. Ik draag alle sociale initiatieven die zich met dit onderwerp bezighouden dan ook een warm hart toe. Een van die initiatiefnemers is Teun Toebes. Je kent hem misschien wel want hij is de afgelopen tijd veel in het nieuws geweest. Teun is een 22-jarige zorgvernieuwer met een missie: hij wil de wereld van mensen met dementie verbeteren. Hij woont al ruim een jaar in een verpleeghuis en daar schreef hij een boek over dat in november uitkwam: VerpleegThuis.
In het boek beschrijft hoe het er in een verpleeghuis aan toe gaat en wat er anders zou kunnen. Ook beschrijft hij hoe hij er wat leven in de brouwerij brengt. Zo organiseert hij elke week een vrijdagmiddagborrel, zet hij een festivalcaravan in de tuin en organiseert hij een silent disco. Het valt hem op dat zijn initiatieven de sfeer en dynamiek volledig veranderen en dat er meer ontspannenheid en vrolijkheid onder de bewoners ontstaat.
De kernboodschap van het boek: we moeten anders met mensen met dementie omgaan en hen niet als ‘dementen’ behandelen, maar in de eerste plaats als mensen, individuen met een verhaal. Het grotere idee hierachter is dat iedereen recht heeft op een mooie, gelijkwaardige, inclusieve samenleving die niet van je afgepakt mag worden door een diagnose. Juist ook omdat het iets is waar 1 op de 5 mensen mee te maken zullen krijgen. Daarom is het volgens Teun tijd om hier anders naar te kijken. Alleen dan kan het stigma plaatsmaken voor hoop.
Ik vond het een fantastisch boek en ook stoer van een 22-jarige om zoiets aan te gaan. Je staat er als twintiger nog zo ver vanaf dat ik het me kan voorstellen dat zulke onderwerpen je (nog) niet bezighouden. Maar dat is anders bij Teun Toebes. Hoewel het bij zijn missie om een nog kleinere groep gaat met een specifieke aandoening, herken ik veel in wat hij zegt.
"We sluiten mensen met dementie uit van de maatschappij en dat vind ik heel kwalijk. Mijn huisgenoten in het verpleeghuis zijn zulke wijze mensen. Ik heb zoveel van hen geleerd. Ze voelen zo goed aan of ze worden uitgesloten of niet", aldus Teun in een interview.
En daar sluit ik bij volledig bij aan. Of het nu om ouderen in het algemeen gaat of ouderen met dementie of andere aandoeningen. Laten we alsjeblieft wijsheid blijven vieren en iedereen bij de samenleving blijven betrekken. En onszelf regelmatig de vraag stellen waar Teun ons mee confronteert in z’n boek. Namelijk: ‘Hoe zou jij behandeld willen worden?’ Als dat op een andere manier is dan hoe wij nu met mensen omgaan, dan is er werk aan de winkel. Teun hoopt dat zijn boek en die vraag een wake-up call zijn voor meer gelijkwaardigheid. En dat hoop ik ook. Maar daar moet nog wel het een en ander voor veranderen: alleen samen kunnen we zoiets bereiken.
Liefs, Babette
door Babette | dec 20, 2021 | Welbeschouwd
De oplettende lezer merkte op dat de column van Thom Asvaer even op zich laat wachten. Dat klopt helaas. Wegens persoonlijke omstandigheden is Thom op dit moment niet in staat zijn column voor Gouderdom te schrijven. Wij hopen - en gaan ervan uit - dat hij in het nieuwe jaar weer in de pen kan klimmen en ons mag vermaken met zijn scherpe beschouwingen!
Recente reacties