door Babette | mrt 14, 2022 | Op het leven!
Het Gouderdomjaar is goed begonnen. Zo hadden wij al ons ontzettend gezellige nieuwjaarsdiner in de vorm van een tas vol liefde en is er vanaf maart in samenwerking met het Rijksmuseum een geheel verzorgde rondleiding voor ouderen om kunst te bekijken en nieuwe sociale contacten op te doen.
Maar er is nog iets anders en daar wil ik u vandaag graag wat meer over vertellen. Wij hebben ook een theaterevenement genaamd Het Gouderdom podium, een initiatief dat niet uit de lucht komt vallen. Ik namelijk altijd al iets bijzonders met theater gehad.
Dit betekent theater voor mij
Ik houd van theater. Het gevoel van een avondje uit, het rode pluche en de verwachtingsvolle spanning onder toeschouwers en acteurs voordat een voorstelling begint. Het hangt voelbaar in de lucht. Eerst een drankje in de foyer, dan allemaal je plek zoeken en nog wat over koetjes en kalfjes praten waardoor een soort monotoon geroezemoes opstijgt uit de zaal. Totdat het licht uitgaat, het stil wordt en de voorstelling waar je voor gekomen bent begint. Heerlijk!
Wat mij daarbij ook altijd opvalt, is dat je opeens onderdeel bent van een ‘publiek’, een groep mensen die allemaal voor hetzelfde gekomen zijn en hetzelfde meemaken gedurende een of twee uur. Dat creëert gek genoeg altijd wel een band. Ik vraag me bijvoorbeeld (tijdens de voorstelling) vaak of de mensen om mij heen hetzelfde meemaken. Hoe zouden zij het ervaren? Hebben zij hetzelfde gezien als ik, of vielen andere dingen op?
En terwijl ik daarover zit te mijmeren en van de voorstelling geniet, valt voor ik het weet alweer het doek. De voorstelling is afgelopen. Maar dat betekent nog niet dat de theaterbeleving voorbij is! Want nu volgt voor mij weer een ander belangrijk onderdeel: het napraten. En dat vind ik bijna minstens zo leuk als de voorstelling zelf. Want bij dat napraten - daar ontstaat contact! Dat is het moment dat je jouw beleving van de voorstelling uitwisselt, nieuwe mensen leert kennen en zo’n gezamenlijke ervaring nog eens goed laat bezinken.
Een gevoel van verbondenheid
Zo’n volledige theaterervaring en het gevoel van verbondenheid is exact wat ik wil neerzetten met Gouderdom podium. Ik vind namelijk dat zoiets voor iedereen makkelijk toegankelijk zou moeten zijn, voor jong en oud. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat het voor ouderen niet alleen een gelegenheid is om weer eens ouderwets te genieten van een mooie voorstelling en goede muziek, maar ook een kans om in contact met elkaar te komen. Iets waar juist nu meer dan ooit behoefte aan is.
Kleinschalig en iedereen is welkom
Gouderdom podium is daarom een speciaal avondje of middagje uit voor senioren. Soms kan dit een film zijn, dan weer een voorstelling, lezing of een mooi concert. De eerstvolgende editie vindt plaats in theater de speeldoos in Baarn. Het wordt een mooie middag met live muziek van Music Care. Zij treden op met de muzikale voorstelling Ranja met een Rietje en laten die avond allerlei nostalgische liedjes voorbijkomen.
Daarna, en dit is uiteraard een onderdeel dat ik er heel graag in wilde hebben, komt het gedeelte waarin we gaan napraten onder het genot van een hapje en een drankje. Volgens mij is dat een geweldige manier voor mensen om sociale contacten op de doen. Dus ik kijk hier persoonlijk ontzettend naar uit.
De hulp van mensen om mij heen
Het neerzetten van zo’n evenement heeft nogal wat voeten in de aarde. Maar het staat! Ik ben zo dankbaar voor alle lieve mensen om mij heen die in dit idee geloven en zien wat ik zien. Zonder organisaties zoals PIT Baarn en EenzaamheidBaarn had ik het niet gekund. En ook niet zonder hulp uit mijn persoonlijke kring zoals mijn lieve stiefmoeder. Zij is hoofd flyeren, weet daar de beste locaties voor en is onvermoeibaar als het gaat om ‘nog een rondje flyeren’. Dat soort steun en enthousiasme doet me goed en het helpt ook enorm. We hebben nu al meer aanmeldingen dan verwacht.
Het belooft een fantastische middag te worden en is hopelijk de start van nog veel meer op nog vele andere plekken dan Baarn alleen.
Liefs, Babette.
door Babette | feb 28, 2022 | Mooie momenten
Door: Agnes I Het moment dat ik wil delen gaat over het leven en de dood vieren. Op 21 september 2005 had ik mijn huis vol gezelligheid ter ere van mijn verjaardag. Ik was gezegend met een groot aantal broers en zussen waarvan er een aantal op visite waren.
Toen de telefoon ging was ik echter niet voorbereid op het bericht dat het met onze moeder snel Achteruit ging. De overige visite bij mijn man achterlatend zijn we in de auto gestapt en naar het verpleeghuis gereden. Eenmaal daar aangekomen ben ik naast mijn moeder gaan zitten en heb haar bedankt dat ze toch nog even van zich liet horen op mijn verjaardag.
Uiteindelijk is ze in bijzijn van een aantal van haar kinderen rustig ingeslapen. Heel verdrietig maar het was goed zo. Thuisgekomen hebben we onder het genot van een drankje, met elkaar de mooie herinneringen gedeeld.
Dus ja leven en dood kunnen ook mooie momenten opleveren .
door Babette | feb 21, 2022 | Briefje van de Dokter
Door: Bert nap I De vorige keer heb ik u verteld over mijn verhuizing naar een nieuwe praktijk. De afgelopen weken heb ik daar kunnen landen met behulp van een fijn team. Ik lijk gelukkig nog plooibaar genoeg om te wennen aan een nieuwe werkplek. Toch voelde ik mij behoorlijk onthand in een lege kamer. Mijn start ging gepaard met de gebruikelijke opstartproblemen op ICT-vlak. (Het is bijna niet uit te leggen hoe ingewikkeld het is om alle systemen zo in te regelen dat je als nieuwe arts uiteindelijk een recept of een verwijsbrief kunt maken.) En natuurlijk zijn ook de mensen die mijn spreekkamer bezoeken stuk voor stuk nieuw voor me. Waar ik in mijn vorige praktijk de mensen kende, en de mensen mij, begin ik nu opnieuw met het opbouwen van een vertrouwensband: een opdracht waar ik veel waarde aan hecht. Voor mij is dit de basis van een goede relatie tussen patiënt en arts.
Een aantal weken voordat ik zou starten op mijn nieuwe plek, kwam de huisarts van wie ik de praktijk overneem met een verzoek. Ze vroeg of ik langs kon komen omdat zij één specifieke patiënt graag met mij samen wilde zien voor de overdracht. Uiteraard was ik erg nieuwsgierig, want als er in een praktijk met 2200 patiënten, een patiënt in het bijzonder een gezamenlijke overdracht nodig heeft, dan zal daar wel een reden voor zijn.
Mijn voorganger vertelde me dat hij autisme heeft en door de jaren heen met veel hulp vanuit zijn ouders, instanties en van haar als huisarts, met pieken en dalen door het leven is gegaan. Omdat zij een vast en vertrouwd punt voor hem was, leek het haar daarom handig om een warme overdracht naar de nieuwe huisarts te doen. Zodat hij houvast had en wist waar hij aan toe zou zijn.
Hij kwam samen met zijn vader binnen en nam tegenover mij en mijn voorganger plaats. Zij leidde het gesprek rustig in waarbij ik dacht te merken dat hij het moeilijk vond dat zij zou vertrekken en dat wij aan elkaar moesten gaan wennen. Het viel mij gelijk op hoe ongelooflijk goed hij was in het benoemen van alle dingen die hij hier moeilijk aan vond, waardoor het voor ons makkelijker werd om deze onderwerpen met hem te bespreken. In de loop van het gesprek kwam ik erachter dat hij een zeer hoge intelligentie heeft en zijn talenten inzet bij de politie. Hij heeft een functie waarbij hem aan de hand van foto’s en ander materiaal wordt gevraagd om verbanden te leggen. Dat zijn vaak verbanden die de meesten van ons niet zo snel leggen en waar je uitzonderlijke skills voor nodig hebt. Een baan waar hij terecht erg trots op is en waar hij z’n ei in kwijt kan. Nadat ik mijn mondkapje even af had gedaan op zijn verzoek en hij mijn hele gezicht kon zien, zei hij dat hij dacht dat ik aardig was. Ik vond hem ook aardig. En moedig en getalenteerd.
Ik denk dat we het goed met elkaar zullen vinden.
door Babette | feb 14, 2022 | Mooie momenten
Door: Kate Maat I Verandering, soms valt het tegen, soms valt het best mee
Als een geliefde middenstander uit het buurtje vertrekt, valt het vies tegen.
Het is “the talk of the neighborhood”, het praatje pot op het pleintje. In Amsterdam, in de Maasstraat, vertrekt Slagerij Woorts, aldaar gevestigd anno 1964. Sinds de bekendmaking drommen mensen samen, één en al gekakel en gebrom. De klanten willen het naadje van de kous weten en vissen tussen het vlees naar nieuws. Peter de Opperslager laat het achterste van zijn tong niet zien. Er woedde al eerder een storm, een fikse huurverhoging dreigde, de buurt kwam in opstand. Een artikel in het Parool met de titel “Red de middenstand” moest eraan te pas komen. Nu vertrekt zoon Peter dan toch echt. Paniek alom. Het is een uitzonderlijke slager met een bijzondere humor en dat is het. Je komt er echt niet alleen voor een goed stukje vlees. Amsterdamse humor, een praatje en een grapje zijn altijd bij de service inbegrepen. Als vader Piet Woorts (85) ook aanwezig is, en voor de slagerij op het bankje, al kletsend zit te genieten, is het helemaal dubbel feest.
Dan opeens, valt het nieuws best mee, Slager Arend neemt het mes over. Hij blijft dezelfde kwaliteit leveren en behoudt de gezellige, ouderwetse sfeer. Arend is een rijzige, vriendelijke, goed uitziende jonge man die vol enthousiasme en trots, en met behoud van het bijzondere karakter, de slagerij overneemt. Oef, wat een opluchting. Slager Peter grapt zoals altijd “Jullie krijgen er een knap exemplaar zonder dikke buik voor terug”.
Hoe komt dat nou toch dat we bij verandering eerst onze hakken in het zand zetten? We starten met oordelen, dit wordt toch niets, en dan later, het valt eigenlijk best wel mee!
Misschien, omdat we de laatste jaren wel veel voor onze kiezen hebben gekregen, dan is het fijn als er een paar vaste waarden blijven bestaan. De inkopen en de gezellige kletspraatjes op de vertrouwde adressen bijvoorbeeld. Slager Peter maakte er ook altijd een show van, met een knipoog en een compliment voor alle vrouwen. En ja, ook de volwassenen lusten wel een plakje worst en dan mag het opeens een onsje meer zijn!
Nu dat alles weer een beetje zoals vroeger lijkt te worden wil je niet nog een verandering. Wat gaat volgen? Gaat René, de allerbeste groenteman van Maasstraat er ook mee stoppen? Of de poelier die na al die jaren koelcel misschien zijn botten wil verwarmen in de zon? Natuurlijk moeten we het de mensen gunnen, maar wat komt ervoor terug? Alleen maar hippe Yuppe tenten bromt de een, of bewaar me, een vegetarische slager, de ander.
In het geval van slagerij Woorts is het, Arend ten Wolde. Ongetwijfeld een vakman, persoonlijk uitgezocht door Piet en Peter. Laten we allemaal de slagerij blijven bezoeken. Hij behoudt het goede, zal ongetwijfeld wel het een en ander veranderen, maar weet u, verandering valt soms heel goed mee.
door Babette | feb 7, 2022 | Actueel, Op het leven!
Door: Babette (40) I In deze column neem ik u graag mee naar het jaarlijks terugkerende evenement: het Nieuwjaarsdiner. Dit organiseer ik elk jaar voor 65-plussers uit mijn buurt voor wie de wintermaanden lang en donker zijn en dit keer waren we alweer toe aan de zevende editie! Normaal gesproken komen onze gasten bij ons eten. Dan is er muziek, zijn er mooie gesprekken en ondertussen rennen mijn kinderen rond in pyjama. Het is altijd een groot feest waarbij buurtgenoten elkaar vinden en jong en oud samen komen.
Het Nieuwjaarsdiner heeft voor mij een hele speciale plaats. Niet alleen omdat het inmiddels een dierbare traditie is geworden, maar ook omdat dit aan de wieg staat van Gouderdom. Het idee ontstond namelijk omdat ik zag hoeveel impact zo’n verbindende avond had. En daarom besloot ik hier groter initiatief van te maken en een platform op te richten waarbij ouderen een podium krijgen en in het zonnetje worden gezet. Zo is Gouderdom onlosmakelijk verbonden met het Nieuwjaarsdiner en het Nieuwjaarsdiner met Gouderdom.
Helaas is het door corona al twee jaar niet mogelijk om dit bij ons thuis te organiseren. Daarom bedachten wij voor het tweede jaar op rij een aangepaste versie, die minder fysiek was, maar wel lekker, feestelijk en met een muzikaal tintje. Wij gingen namelijk bij 10 oudere buurtbewoners langs met een tas vol liefde en lekkernijen, gesponsord door de lokale middenstand.
Het feest begon al van tevoren, toen ik alle deelnemers belde dat we eraan kwamen. Iedereen verheugde zich er enorm op en de buurtbewoners zaten met een grote glimlach op ons te wachten. Het thema was dit jaar Italiaans dus de tas was gevuld met lasagne, thee, koekjes, salade caprese, olijven en een leuk boekje. Omdat we normaal gesproken ook altijd live muziek hebben tijdens het diner, nam ik zangeres Leonoor van Piggelen mee. Zij verraste iedereen met een prachtige Italiaanse aria. En omdat we een draagbare box en microfoon mee hadden, kon zelfs de hele buurt meegenieten. Wat was dat leuk! Overal gingen deuren en raampjes open van belangstellenden.
De reacties waren dit jaar weer hartverwarmend. Mijn buurtgenoten waren niet alleen heel blij met alle lekkere dingen in de tas, maar werden ook geraakt door de prachtige aria van Leonoor. En ook ik werd geraakt, door de blije gezichten, de leuke gesprekken en het gevoel van saamhorigheid in de buurt. Het was een moment waarop de verbinding bijna tastbaar werd, terwijl het juist op fysieke afstand was. Net toen ik dacht dat het niet beter kon worden, werden we ook nog eens getrakteerd op een adembenemend mooie zonsondergang, die het geheel een schilderachtig en romantisch tintje gaf.
Toen ik later moe en voldaan en weer met een lege bakfiets thuis kwam, galmden de leuke reacties nog door mijn hoofd. ‘Dit vergeet je toch nooit?’, ‘Dank voor de aandacht’, ‘Een serenade speciaal voor mij!’. Ik kan niet anders dan zeggen dat het een groot succes was, ook al was het een aangepaste versie. Toch hoop ik vurig dat we volgend jaar weer een diner bij ons thuis kunnen hebben. Met net zoveel lekker eten en een mooie muziek, maar ook met een gedekte tafel waar we allemaal schouder aan schouder aan zitten en een dikke knuffel bij het afscheid.
Liefs, Babette
Recente reacties